Gönderen: yakaza | Eylül 25, 2008

Aşk

Aşk

önce ölüm vardı bu kentte,
hiç kimse ölmeden önceydi…

ar damarı çatlamamıştı yalnızlığın
ve biz yalnız değildik…

ki ne zaman ölüm başladı ve yalnızlık adımız sıra yürümeye koyuldu…
her uzun yolculuk öncesi yüzün düşerdi izimin seyrine
izimden akardı gülüşün,
göz’ün olurdum…


ansızın üşüyen bir ömrün körkütük ölü cümlelerine
herşey’sizliğimin varlığına
adın düştüm,
adım buldum,
AŞK oldu adın.

oysa hala griydi hayatıma sığmayan suskunluğum
ve hala ormanlarca açık’tım benden
açık ara fark yemiştim sırtımda kırbaçlanan nehirlerden

gün oldu;
ağır aksak sustu bu kentin muhannet kahkahaları…

Cengizhan Konuş


Responses

  1. çoooooooooookkkkkkkkkkkk ggüzelllllllll

  2. evet çok güzel bir duygu.insanın kendisi için canını seve seve verebileceği bir duygu aliplt_1989@hotmail.com


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

Kategoriler

%d blogcu bunu beğendi: